A sonda 'Messenger' está a punto de estrelarse en Mercurio.

          A Messenger, unha sonda espacial que partiu da Terra en 2004 e que estivo catro anos en órbita de Mercurio, consumiu xa todo o seu combustible polo que a NASA deu por concluída a misión no planeta máis próximo ao Sol. Os enxeñeiros de control enviaron á nave nas últimas semanas as ordes pertinentes para realizar correccións de órbita (a última o venres pasado) de maneira que impacte na superficie de Mercurio probablemente o próximo 30 de abril. O choque producirase na cara do planeta non orientada cara á Terra, polo que non se verá en tempo real. . A sonda irá a 3,91 quilómetros por segundo no momento do impacto. A nave, sen combustible para facer correccións de órbita, remataría estrelada na superficie do planeta de calquera xeito, pero os responsables da misión preferiron dirixir o impacto coa esperanza de fotografar no futuro o cráter (duns 16 metros de diámetro) que provoque e obter información sobre o material exposto comparando o antes e o despois.

Nacen os primeiros linces en liberdade fóra de Andalucía en décadas.

     

              A recuperación estancouse nos últimos anos e cada vez morren máis exemplares atropelados pola inacción das autoridades, pero hai un novo motivo para o optimismo: o nacemento de polo menos dúas crías de lince en Extremadura, en liberdade, por primeira vez dende que o felino desaparecese desta rexión. O proxecto para consolidar novas poboacións máis alá do territorio andaluz dá sinais esperanzadores. Despois de consolidar dúas poboacións grandes no ámbito de Doñana e o de Serra Morena, en Andalucía, en 2014 comezouse por primeira vez coa solta de 26 linces (a maioría mozos, máis adaptables) en Castela-A Mancha, Extremadura e Portugal, coa idea de lograr unha expansión real deste animal por rexións nas que campaba hai medio século. En 2015, liberáronse outros catro linces en Badaxoz (tres femias e un macho). Sete destes linces liberados nos novos territorios morreron, na súa maioría a causa da acción humana.

Por que os mosquitos prefiren picar a algunhas persoas?

           Moita xente sospeita que o seu sangue ten un bouquet moi especial para os mosquitos porque amencen cubertos de picaduras mentres aos seus compañeiros de cuarto nin lles tocan. Para estas persoas, a boa noticia é que os científicos están un paso máis preto de saber por que sofren tantas picadas; a mala, que os seus fillos herederán este calvario. Porque segundo un estudo que se coñece hoxe, a nosa xenética sería o factor determinante na elección de menú dos mosquitos. A importancia deste asunto, nun mundo no que millóns de persoas morren por enfermidades transmitidas por estes insectos, vai moito máis alá do martirio de molestas noites de verán.  A clave para o achado foron case corenta parellas de xemelgas ás que se expuxo á picadura dos mosquitos. Destas, 18 eran xemelgas idénticas -que comparten o 100% dos seus xenes- e 19 xemelgas, para comprobar se a súa xenética determinaba o comportamiendo dos mosquitos. Os mosquitos si mostraron preferencia entre algunha das xemelgas, mentres que elixían co mesmo interese as xemelgas idénticas, o cal indica que aí podería estar a clave. A conclusión é moi clara, segundo os científicos das universidades de Londres, Florida e Nottingham que realizaron o estudo: "Os nosos resultados demostran un compoñente xenético subxacente ao tipo de olor humano, unha diferenza xenética que é detectable polos mosquitos a través do noso olor e que se utiliza durante a selección da persoa,". 

Catro imaxes da explosión dunha estrela avalan a Einstein.

             Un equipo de astrónomos observou por primeira vez, co telescopio espacial Hubble da NASA, non unha senón catro imaxes da explosión dunha estrela afastada, unha supernova, que estaba directamente detrás dun conxunto de enormes galaxias cuxa masa é tan grande que deforma o espazo-tempo. Isto forma unha lupa cósmica que crea múltiples imaxes da supernova, un efecto predito pola Teoría Xeral da Relatividade de Albert Einstein hai 100 anos. As imaxes múltiples organízanse arredor da galaxia elíptica nun patrón en forma de cruz chamado Cruz de Einstein. Durante os últimos cincuenta anos, os investigadores trataron de dar cun fenómeno similar, que finalmente foi observado durante a busca de galaxias distantes que leva a cabo a Universidade de California, Berkeley. O afortunado descubrimento non só permite probar a teoría da relatividade, senón que dá información sobre a forza da gravidade, e a cantidade de materia escura no Universo. A materia escura, ao contrario do que acontece coa ordinaria, a que todos coñecemos, non pode ser vista directamente, pero cre que constitúe a maior parte da masa do Universo. 

Eclipse de sol podería deixar sen electricidade a Europa.

              Unha eclipse total de Sol que se presentará o próximo 20 de marzo puxo a tremer ao sistema eléctrico de Europa, xa que o fenómeno podería deixar sen enerxía a varios países do continente. De acordo co diario The Financial Times, a eclipse prevista das 8:40 ás 12:50 horas podería interromper a xeración de electricidade e rexións como Alemaña, que dependen de xeradores de enerxía renovable, poderían sufrir as consecuencias da ausencia do Sol. En só 30 minutos da eclipse a produción de enerxía podería diminuír de 17,5 a 6,2 gigavatios, polo que o sistema enerxético terá que adaptarse ao fenómeno. O 20,5% da enerxía de Europa depende do Sol e esta non é a primeira vez que se ve "ameazada", o portal sinala que en 1999 se experimentou unha situación familiar.

Captan unha "bóla de lume" en España.

      O pasado sábado 21 de febreiro, o Observatorio Astronómico de La Hita captou o paso dunha "bóla de lume' tan brillante como a Lúa" en Toledo, España. Segundo informou o diario ABC, o fenómeno rexistrouse á 1:47 horas e foi gravado polas cámaras da Universidade de Huelva. Sinalaron que a "bóla de lume" podería provir dun asteroide. De acordo co profesor José María Madiedo, o impacto produciuse a 60 mil quilómetros por hora a unha altura de 80 quilómetros e avanzou en dirección sur.

Bóla de lume

Marte tivo un océano que ocupou o 19% do planeta.

          Científicos da NASA determinaron que Marte tivo un océano fai uns 4 mil 500 millóns de anos que ocupou o 19% do planeta, pero cun volume como para cubrilo por completo. Non obstante, cren que o océano marciano, cuns 20 millóns de quilómetros cúbicos e ata 1,6 quilómetros de profundidade nalgúns puntos, se concentrou nas planicies do hemisferio Norte e non cubriu a totalidade do planeta, senón o 19%. Esta extensión sería superior proporcionalmente a la del Océano Atlántico en la Tierra. Os investigadores analizaron a pegada de dúas partículas de auga diferentes na atmosfera de Marte, a da auga común H2O e a da súa variante HDO, que contén unha variante máis pesada do hidróxeno, chamado deuterio. O equipo analizou os niveis de ambas as dúas moléculas varias veces ao longo de case seis anos e descubriu que, mentres a auga pesada queda atrapada no ciclo da auga marciano, a auga común tende a escapar ao espazo.